• Minimalizacja pustej przestrzeni i ograniczenie „opakowań pozornych” – od 2030 r. współczynnik pustej przestrzeni w opakowaniach zbiorczych, transportowych i e‑commerce nie może przekraczać 50%. Rozporządzenie zakazuje stosowania rozwiązań konstrukcyjnych takich jak podwójne ścianki czy fałszywe dna, wykorzystywanych wyłącznie w celu optycznego powiększenia produktu; ilość materiału opakowaniowego musi odpowiadać zasadzie minimalizacji przewidzianej regulacji.
• Identyfikowalność opakowań i dokumentacja techniczna – opakowania zamawiane przez zarządzających powinny być identyfikowalne poprzez numer partii, typ lub numer seryjny, powiązany z unijną Deklaracją Zgodności. Dokumentacja techniczna jednoznacznie potwierdzająca spełnienie wymogów (m.in. w zakresie składu, recyklowalności, minimalizacji ilości materiału oraz oznakowania) powinna być przechowywana przez co najmniej 5 lat dla opakowań jednorazowych oraz 10 lat dla opakowań wielorazowych oraz udostępniana organom nadzoru w razie żądania.

Projekt ustawy wdrożeniowej PPWR w Polsce (UC100) po konsultacjach publicznych jest przygotowywany do dalszego procedowania w Rządzie. Na dzisiaj pozostaje wciąż projektem i nie obowiązuje jako ustawa, Unijne Rozporządzenie PPWR stosuje się jednak w Polsce bezpośrednio od 12 sierpnia 2026 r., niezależnie od tempa prac nad UC100. Brak uchwalonej ustawy UC100 nie znosi jego obowiązków, wpływa jednak na planowane krajowe sankcje: do czasu wejścia w życie UC100 stosowane są dotychczasowe przepisy o karach administracyjnych z ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi oraz ustawy o odpadach (np. kary powiązane z naruszeniami w systemie BDO). Dopiero UC100 wprowadzi nowe, dedykowane sankcje w systemie Rozszerzonej Odpowiedzianości Producenta (ROP), w tym planowane administracyjne kary pieniężne.

Opracowanie: Andrzej Gutowski, Ekspert ds. rzecznictwa i legislacji w PLGBC